bi bakıyosun yok kimse.
öyle olan gecelerden biriydi. saat 2ye çeyrek var gibiydi,olmaya da bilirdi. her şeye şüpheyle yaklaştığım bi dönemden geçiyordum. hem kendimden.
hem senden.
biraz kendimden.
biraz senden.
inanamaz olduk biz dimi artık. ne güzeldik oysa.
"hayat devam edermiş güya,yalan!"
nasıl etsin. nassıl.
uğruna yazılan bütün şiirler kül oldu bi kere.
belki doğrudur insan hayatında bikaç kere aşık olabilir
ama kaç kere yanar bi insan
onu da siktir et kaç kere kanar.
ben insan içine çıkamam lan sen yokken.
ışığım yok gibi değil mi hep bişeyler sönük
yani dönüp dolaşıp parliamentin bozulmasına geliyoruz.
artık kısa mavi lark içiyorum ben.
hayatıma insanlar girip çıkıyo pek de müdahale etmiyorum
işlevini yitirdi bu eller
özlemlerim bile sessiz derinden.
bikaç fotoğraf
bi park vardı ya
neydi
yoğurtçu
bi de feshane.
teknolojik aletleri sevmiyorum.
bozuluyolar.
bişeyleri silebiliyolar.
kaydetmiyolar.
bizse
kazısak da çıkmıyo.
ben sen gittikten sonra afilli cümleler bile kuramıyorum.
varsa yoksa
Balık.
benim güzel gözlü balığım
seni sevdim.
